Lekki lotniczy km wz. 37, kal. 7,9mm, "szczeniak"

strona główna

Lekki lotniczy karabin maszynowy wz. 37, kal. 7,9mm, "szczeniak" służył jako karabin maszynowy obserwatorów i strzelców pokładowych.
Powstał jako daleko idąca modyfikacja rkm wz. 28. Konstruktorem karabinu maszynowego był inż. Wawrzyniec Lewandowski, a wytwórcą Państwowa Fabryka Karabinów w Warszawie.
Do uruchomienia mechanizmów broni wykorzystano ciśnienie gazów prochowych kierowanych przez boczny otwór w lufie do rury gazowej, w której oddziaływały one na tłok gazowy, a poprzez suwadło na połączony z nim kurek i trzon zamkowym.
Karabin strzelał z otwartego zamka. Był zasilany z magazynków bębnowych mieszczących 91 nabojów, zakładanych na pokrywie komory zamkowej.
Na karabinie montowano przyrząd celowniczy FK wz. 38. Do wyposażenia broni należał ładownik wz. 37, który ułatwiał ładowanie nabojów do magazynków, oraz skrzynka z narzędziami i częciami zamiennymi.

Dane techniczne
Kaliber broni; 7,9 mm
Długoć broni (z tłumikiem płomieni); 1080 mm
Długoć lufy; 611 mm
Masa broni; 7 kg
Szybkostrzelnoć; 1100 strz/min

Źródło: "Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918 - 1939" A. Popiel