lotnicze km Vickers kal. 7,9mm
strona główna

Karabin maszynowy obserwatora Vickers wz. F działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy wraz z suwadłem, z którym był połączony zamek za pośrednictwem dwu dźwigni ryglujących. Powrót odrzuconych do tyłu części broni zapewniała sprężyna powrotna napinana podczas odrzutu. Karabin strzelał z zamkniętego zamka, a więc w broni przygotowanej do otwarcia ognia nabój znajdował się w komorze nabojowej lufy, lufa była zamknięta i zaryglowana, a iglica napięta.
Zamówione w Wielkiej Brytanii km Vickers wz. F były fabrycznie dostosowane do stosowanej w Polsce amunicji karabinowej Mauser kal. 7,9mm.
W km obserwatora Vickers wz. F stosowano przyrządy celownicze FK-38 składające się z przezierników i muszek wiatrowych. Początkowo stosowano też w nich celowniki świetlne "Alcan". Budowę km Vickers wszystkich wzorów, układ głównych części oraz działanie oparto na konstrukcji karabinu maszynowego opracowanego przez Hirama Maxima i przyjętego w siłach zbrojnych Wielkiej Brytanii w roku 1891. Główną różnicą występującą w obu broniach był kierunek załamywania się dźwigni ryglujących, które w km Maxim opadały, a w km Vickers unosiły się, co na zewnątrz uwidaczniało się ruchem rączek zamkowych.
Karabin maszynowy obserwatora Vickers wz. F, kal. 7,9mm zastąpił w roku 1928 wycofane z linii km Lewis wz. 23, pozostając w użyciu do roku 1939. Stanowił uzbrojenie obserwatorów i strzelców na samolotach Potez XXVII, XXV, Breguet XIX, PZL-23B Karaś, Lublin R.XIII, RWD-14 Czapla, Fokker F.VII Bam, LWS-4 Żubr oraz w lotnictwie morskim na wodnosamolotach Latham HB.3, Lublin R.VIII hydro i Lublin R.XIII hydro.

Dane techniczne:
Kaliber broni; 7,9mm
Długość broni; 1050mm
Długość lufy; 600mm
Masa broni; 11,5kg
Szybkostrzelność; 650strz/min

Karabin maszynowy pilota Vickers wz. E, kal. 7,9mm.
Partię km Vickers wz. E zakupiono w latach trzydziestych z przeznaczeniem na uzbrojenie nowych samolotów myśliwskich. Były one dostosowane fabrycznie do polskiej amunicji karabinowej Mauser kal. 7,9 mm.
Zastosowano je w pierwszych seriach samolotów PZL P.7, którymi zastąpiono samoloty typu: PWS-10, PWS-A (Avia BH.33) i Wibault 70C1. W wymienionych samolotach oraz we wcześniej używanych SPAD 51 C1 i SPAD 61 C1 stosowano stare modele km pilota Vickers wz. 09/18, które strzelały początkowo angielską amunicją karabinową kal. 7,7 mm, a następnie zostały przerobione na amunicję polską Mauser kal. 7,9 mm.
Wskutek intensywnej ekspoatacji zarówno w eskadrach myśliwskich jak i w szkolnych, stan techniczny km Vickers wz. E uległ znacznemu pogorszeniu, tak że w roku 1939 karabiny te przedstawiały nikłą wartość bojową (często zacinały się).
Układ głównych części tego karabinu oraz zasada działania były analogiczne, jak w poprzednio opisanym km obserwatora Vickers wz. F. Główną różnicę stanowił sposób donoszenia amunicji taśmą metalową typu "Pridaud", która składała się z metalowych ogniwek łączonych ze sobą nabojami. Poza tym opisywany karabin maszynowy nie posiadał na tylnej ścianie komory zamkowej - chwytu, a jego urządzenie spustowe było przystosowane do współpracy z mechanizmem uzgadniającym.

Źródło:
"Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918 - 1939" A. Popiel