lkm Bergmann wz. 1915
broń strzelecka 
strona główna


(10kB)

Lekki karabin maszynowy Bergmann wz. 1915 powstał jako modyfikacja ciężkiego karabinu maszynowego wz 1902. Do tylnej części komory zamkowej przymocowany był "trzewik" spełniający rolę kolby oraz chwyt pistoletowy ze spustem u dołu przedniej części. Chłodzony był powietrzem z lufą osłoniętą perforowana osłoną. Działał na zasadzie wykorzystania krótkiego odrzutu lufy. Broń wyposażona była w lekką trójnożna podstawę. Zasilanie w amunicję odbywało się za pomocą 100 nabojowej taśmy umieszczonej w metalowym pojemniku lub z taśmy 250 nabojowej.
Na początku lat trzydziestych w Wojsku Polskie znajdowało się 2170 szt. tej broni. W latach dwudziestych stanowiła uzbrojenie kilku pułków piechoty ponadto znajdowała się na uzbrojeniu pododdziałów saperów. Po wycofaniu z jednostek wojskowych trafiła na uzbrojenie pododdziałów Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1939r. dysponowano 715 egzemplarzami tej broni (w tym 170 w Policji Państwowej). W lkm-y uzbrojono niektóre Bataliony Obrony Narodowej.


(20kB)

Dane techniczne:
Kaliber: 7,92mm
Masa broni: 11,8kg
Masa podstawy: 1,2kg
Bębna na amunicję: 1,85kg
Długość: 1150mm
Długość lufy: 710mm
Prędkość początkowa pocisku: 845m/s

Ładowanie.
Włożyć koniec taśmy z prawej strony donośnika i przewlec w lewo (lewą ręką) aż do oporu. Prawą ręką odciągnąć silnie rączkę zamkową w tył i puścić. Przeciągnąć taśmę jeszcze raz w lewo. Karabin jest naładowany do ognia ciągłego (nie było przełącznika do ognia pojedynczego).
Zalety.
Niewielki ciężar. Łatwe rozkładanie i składanie (łatwa i szybka wymiana części). Mała ilość głównych części składowych (lufa, suwadło, trzon zamkowy, donośnik, ramię zamkowe i tylce). Rozkładanie bez użycia jakichkolwiek bądź przyrządów, lub narzędzi; Każda część jest dość dużych rozmiarów, co ułatwia rozkładanie, składanie i wymianę części. Szybkie ładowanie (jednochwytowe).
Wady.
Duże płaszczyzny tarcia części mechanizmu zamkowego, stąd czułość na zanieczyszczenia. Mechanizm ten wymaga obfitego oliwienia. Słaby pazur tłoka zamkowego i kurek (częste łamanie). Wyciąganie z taśmy zawodne. Na ogół biorąc broń ta nie jest pewna w użyciu, daje dużo zacięć nawet przy bardzo starannym utrzymaniu (konserwacji i naprawie). Odrzut bardzo silny. Bardzo poważną wadą jest również to, że nabój po wyciągnięciu taśmy nie jest przez mechanizm przytrzymywany w swej drodze do lufy, skąd powstają liczne zacięcia.


Źródło:
"Karabiny maszynowe od czasów najdawniejszych do ostatniej doby" Wł. Ostowski 1930r.
"Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego w latach 1914 - 1939" A. Konstankiewicz