Karabin maszynowy Schwarzlose
broń strzelecka
strona główna


Na początku XX wieku A.W. Schwarzlose pracował nad bronią samoczynną o nieruchomej lufie i zamku nieryglowanym. Nie było tu mechanizmu ryglującego zamek, a jedynie opóźniacz. Ruch powrotny zamka wymuszała sprężyna. Nie było to klasyczne rozwiązanie tzw. zamka swobodnego stosowanego powszechnie w pistoletach samopowtarzalnych (np. Browning 1900) czy w większości późniejszych pistoletów maszynowych. W momencie strzału cofająca się łuska naciskała na trzon zamkowy, nadając mu ruch wsteczny, przekazywany poprzez zespół dźwigni, co powodowało spowolnienie ruchu wstecznego trzonu. Ruch powrotny zamka był połączony z załadowaniem i odpaleniem kolejnego naboju, co wymagało odpowiednio mocnej sprężyny powrotnej. 
W celu zwiększenia niezawodności, broń posiadała mechanizm służący do oliwienia łusek amunicji przed strzałem. Było to możliwe dzięki wprowadzeniu specjalnej pompki, napędzanej ruchem trzonu zamkowego, która dozowała z każdym posunięciem zamka po jednej kropli oliwy na podawany nabój. Wymiary lufy zostały tak dobrane, by ciśnienie gazów spadało szybko do poziomu umożliwiającego niezawodne działanie broni - osiągnięto to przez skrócenie lufy: dla porównania w austriackim MG 07 i 07/12 długość lufy wynosiła tylko 530 mm a w najpowszechniej wtedy użytkowanym systemie H. Maxima aż 720 mm (niemiecki MG 08) lub 721 mm (rosyjski wz. 08 i 10). Tymi dwoma sposobami Schwarzlose zmniejszył tarcie łuski o ścianki komory nabojowej i osiągnął niezawodne działanie broni.
Podawanie amunicji zapewniał dość skomplikowany (w produkcji) donośnik w postaci bębenka wykonującego ruch obrotowy, a napędzany ruchem zamka, którego trzon wyjmował naboje z taśmy i jednocześnie wprowadzał je do komory nabojowej. Do zasilania przewidziano taśmę parcianą, wzmacnianą mosiężnymi blaszkami.
Po długich próbach przyjęto broń jako podstawowego karabinu maszynowego armii austro - węgierskiej, pod oznaczeniem Maschinengewehr Patent Schwarzlose M 07. 
dane taktyczno - techniczne:
kaliber - 8 mm, 
łączna długość km 945 mm, w tym lufa z komorą nabojową - 530 mm, 
gwint prawy, 
długość linii celowania - ok. 680 mm, 
maks. kąt podniesienia lufy - 35° (zniżenia 30°, obydwa kąty uzależnione od pozycji podstawy), kąt lufy na boki - po 35°, 
wysokość km na podstawie: w pozycji najwyższej - 600 mm, w poz. najniższej - 250 mm, 
tarcza ochronna z blachy pancernej 7 mm, odporna na odłamki i pociski broni strzeleckiej, dwuczęściowa - 800 x 500 mm i 800 x 360mm.
Ciężar: km przygotowany do strzału z cieczą chłodzącą i oliwą, ważącymi 3,5 kg - 20,7 kg, waga podstawy - 18,5 kg, tarcza ochronna - 40 kg. 
Zasilanie: taśma parciana na 250 sztuk amunicji, 
Amunicja: tzw. Gewehrpatrone M.93, 8 x 50 mm R, 
maksymalna prędkość początkowa - 720 m/s. 
Szybkostrzelność karabinu Schwarzlosego M 07 była stosunkowo niewielka: tylko 400 strz./min. Dlatego też kolejny model, MG 07/12 posiadał szybkostrzelność teoretyczną zwiększoną do 600strz./min.
CIĘŻKI KARABIN MASZYNOWY SCHWARZLOSEGO wz. 7/12
długość karabina: 945 mm
kaliber: 8
długość lufy: 530mm
części gwintowanej: 459,7mm
średnica chłodnicy: 105,0mm
długość podstawy: 1000,0mm
wysokość największa: 600,0mm
średnia: 450,0mm
najmniejsza: 250,0mm
największy kąt podniesienia lufy w pozycji podstawy
najwyższej: +35o -18o
średniej: +24o -28o
najniższej: +4o -30o
kąt odchylenia lufy na boki: 35o
szerokość tarczy pancernej: 800 mm
grubość: 7mm
ciężar karabinu bez wody i oliwy:19,3kg
z wodą i oliwą: 22,4kg
ciężar lufy: 1,35kg
podstawy: 19,0kg
tarczy pancernej (2 części):40,0kg

ŁADOWANIE
a) Wprowadzić taśmę językiem skórzanym od spodu do donośnika z prawej strony u dołu i kiedy koniec języka ukaże się ze strony lewej;
b) chwycić za język, pociągnąć taśmę w lewo aż do oporu i w takim położeniu przytrzymać taśmę lewą ręką.
c) zgiętym palcem wskazującym prawej ręki odciągnąć rączkę silnie wstecz aż do kowadełka tylnego i puścić ją;
d) lewą rękę odjąć od taśmy;
e) odciągnąć i puścić rączkę zamkową po raz drugi;
f) odciągnąć i puścić rączkę zamkową po raz trzeci.
Karabin jest naładowany do ognia ciągłego.
STRZELANIE:
Ująć z góry obu dłońmi za rączki tylców, oba duże palce oprzeć na spuście, lewym dużym palcem odepchnąć w prawo skrzydełko bezpiecznika i naciskając wolno dwoma palcami w przód na spust, rozpocząć ogień.
ROZŁADOWANIE:
a) Dużym palcem lewej ręki pocisnąć w prawo skrzydełko wyłącznika;
b) prawą ręką ująć taśmę i wyciągnąć ją z donośnika;
c) puścić wyłącznik;
d) odciągnąć wstecz i puścić rączkę zamkową;
e) otworzyć komorę zamkową, odciągnąć rączkę zamkową i zajrzeć do komory nabojowej, aby upewnić się, że niema tam naboju. Puścić rączkę, zamknąć komorę zamkową i spuścić iglicę.

Wojsku Polskim jako pierwsi tą bronią walczyli żołnierze Legionów. Po odzyskaniu niepodległości Polacy przejęli ok. 1700 szt. tej broni. Wyposażano w nie pułki formujące się w byłej Galicji, ze względu na przeszkolone kadry. W latach 1919-1920 broń ta była intensywnie eksploatowana w działaniach wojennych, przejęte zasoby amunicji okazały się niewystarczające i musiano dokonać jej zakupów w Austrii i na Węgrzech. Aby zapobiec takiej sytuacji Spółka Akcyjna "Pocisk" przystąpiła w 1920r. do produkcji amunicji. Po zakończeniu działań wojennych ckm Schwarzlose pozostawał w uzbrojeniu jednostek wchodzących w skład 21, 22, 24, 26 Dywizji Piechoty oraz w pułkach kawalerii. W 1924r. posiadano 1424 szt. ckm 07/12. Pod koniec lat dwudziestych broń wycofano z uzbrojenia. Wycofane egzemplarze kasowano, tylko pewną część (360 sztuk) udało się sprzedać do Chin.


Źródło:
"Karabiny maszynowe od czasów najdawniejszych do ostatniej doby" Wł. Ostowski 1930r.
Nowa Technika Wojskowa 3(9/92) T. Nowakowski