(4kB)



UMOCNIENIA

REDUTY

ARTYLERIA

TWIERDZA
POLOWA



 Najprostsze umocnienie polowe ma postać rowu, z którego wydobyta ziemia wykorzystana jest do usypania wału. Ponieważ wał ma ochronić znajdujących się za nim obrońców, jego grubość musi być odporna na ogień atakujących. Głębokość wnikania w ziemię kul wystrzelonych z różnego rodzaju broni i wymagana grubość wału podana jest w tabeli. Podane parametry są pewną średnia dla różnego rodzaju usypanej i ubitej ziemi, a podana grubość przedpiersia dotyczy jego szczytu.
Wagomiar kuli
Wchodzi w ziemię 
stopy/cm
Grubość przedpiersia 
stopy/cm
karabinowa
1/32,5
3/98
3 - funtowa
3,5/114
6/195
6 - funtowa
6/195
9/292
12 - funtowa
10/325
12/390
24 - funtowa
12/390
15/490
(3kB) Usypany wał musi mieć co najmniej taką wysokość, by zakrywał znajdujących się za nim obrońców, czyli ok. 180 - 200cm, a po dodaniu poprawki na nierówności terenu przed umocnieniami co najmniej 230 - 240cm, nie więcej jednak niż 390cm, gdyż wyrzucenie z rowu ziemi na większą wysokość jest bardzo trudne i wymaga użycie taczek oraz rusztowań. Czas w jakim umocnienie ma być wykonana ma zasadnicze znaczenie na jego wielkość. Profil rowu i wału został przedstawiony na rysunku.
(8kB)(9kB)
 Stanowisko dla artylerii wymagało usypania za wałem specjalnej platformy, z której można strzelać ponad przedpiersiem, lub wykonania w wale strzelnicy (jedno działo potrzebowało ok. 16 - 17m2 powierzchni). Działo strzelające ponad wałem ma większe pole ostrzału, jednocześnie jego obsługa jest bardziej narażona na ogień przeciwnika, dlatego osłonięta jest koszami wypełnionymi ziemią. Pod stanowisko działa należy wykonać drewnianą podłogę, która będzie zapobiegać jego grzęźnięciu w trakcie strzelania.
(3kB)
 Dla osłony kawalerii przed ogniem przeciwnika stosuje się wał poprzedzony rowem z płytkim wykopem za wałem.
(8kB)
Aby obrona była w pełni skuteczna, musi być zapewnione wsparcie ogniem bocznym. Umożliwia on ostrzeliwanie przeciwnika, który znalazł się w rowie (nie jest to możliwe bezpośrednio z wału), koncentracje większej siły ognia itd. Ponadto wspierający atak nieprzyjaciel musi ostrzeliwać nie tylko miejsce, w którym ten atak nastąpi, ale także stanowiska, które prowadzą ostrzał boczny atakujących oddziałów, co znacznie osłabia skuteczność wsparcia ogniowego.
Linię umocnień obsadza się jednym (wtedy obrona jest słaba) lub dwoma szeregami żołnierzy, licząc po ok. 0,85 - 0,90m linii frontu na pojedynczego żołnierz. Trzeciego szeregu nie stosowano, gdyż nie miał możliwości prowadzenia ognia. Do tego należy dodać odwód dla zastąpienia zabitych, rannych, do wsparcia najbardziej zagrożonych odcinków obrony itp. W szańcach zamkniętych (reduty, twierdze polowe) powinno to być ok. 1/4 liczebności załogi.
Przykładowo w trakcie oblężenia Zbaraża w 1649 roku, długość wału pierwszego, najrozleglejszego obozu wynosi około 7200m. Obejmował on około dwóch trzecich obwodu obozu, nie było go od północy, tam bowiem osłonę przed atakującymi zapewniał na przestrzeni około 2500m bagnisty staw Bazarzyniecki szerokości 300 - 500m, spiętrzony śluzą łączącą podzamcze z miastem. Od zachodu osłaniały obóz fortyfikacje bastionowe zamku i przedzamcza, dalej za głęboką doliną rzeki leżało ufortyfikowane rowami, ostrokołami i parkanami miasto Zbaraż. Łącznie z przedzamczem obwód fortyfikacji liczył ponad 10km.  Pierwsza, doraźna linia obrony miała rowy o szerokości 9 i głębokości 5 stóp (usypane z wydobytej z nich ziemi wały były więc słabe), ale już w następnej linii umocnień (sypanej przez cztery dni) rowy miały szerokość 13 - 15 stóp i głębokość 9 - 13 stóp. Wydobyta z nich ziemia pozwalała na usypanie już dość mocnych wałów.

STATYSTYKI ODWIEDZIN STRON WWW