Linie


UMOCNIENIA POLOWE

ZASADY 
OGÓLNE

TWIERDZE
POLOWE

REDUTY

ARTYLERIA



Umocnienia, które armia wznosi przed swoim frontem, lub wokół obleganych twierdz, z zadaniem ich blokowania, nazywane są liniami. Linie są ciągłe albo z odstępami. Jeżeli mają być skuteczne, powinny łączyć następujące warunki: 
1. Cała przestrzeń przed nimi powinna być ostrzeliwana.
2. Każda część powinna mieć obronę prostą i boczną. 
3. Powinny mieć jak najmniej kątów martwych.
4. Punktów, w których może nastąpić atak powinno być jak najmniej, ponieważ wówczas można staranniej je umocnić.
5. Kształt linii powinien umożliwiać ześrodkowanie ognia na najbardziej dogodnych podejściach do niej.

Rodzaje linii:

Linie dwuczolnikowe

Linia złożona z szeregu dwuczolników połączonych ze sobą łącznikami, jest najprostsza do wykonania i wytyczenia w terenie. Dlatego zapewne przez długi czasu była powszechnie stosowana przy oblężeniach, dla zamknięcia twierdzy i zabezpieczenia od pola oblegającego wojska. Jeśli odległości od osi dwuczolników wynoszą ok. 200m, cały ogień ześrodkowany jest przed łącznikiem, podczas gdy przed dwuczolnikami, których wierzchołki są punktami najsłabszymi, znajdują się martwe strefy ostrzału. Ponadto tego kąty obrony są znacznie rozwarte, więc rowy nie są bronione ogniem bocznym. Lecz pomimo tego w układzie tym znajduje się obrona boczna, choć ukośna. Dwuczolniki dają niezłe pole ostrzału dla artylerii, która ma z nich dobrze pole ostrzału. 
Zmniejszając odległości między dwuczolnikami do ok. 130 - 140m, zyskuje się przed każdym dwuczolnikiem ogień krzyżowy z przyległych dwuczolników, lecz pozostają inne wady tego typu linii.

Załamanie łącznika, tak ażeby kąt obrony zbliżał się jak najbardziej do kąta prostego, niweluje większość wad powyższego układu. Ponieważ w tym układzie dwuczolniki nie bronią jeden drugiego, lecz są bronione przez łącznik i na wzajem go bronią, można było zwiększyć odległości między dwuczolnikami do ok. 260m. W tym przypadku ogień jest lepiej rozdzielony przed frontem okopu aniżeli w poprzednim.
 
Linie w kleszcze
Linia w kleszcze jest podobna do dwuczolnikowej, różni się tym, że pozbawiana jest łączników. Długość boków kleszczy ograniczona jest donośnością skutecznego strzału karabinowego, czyli nie więcej niż 170 - 200m. Układ ten ma te same korzyści i wady co drugi narys, dwuczolny z załamanymi łącznikami.

Linie w piłę
Cała przestrzeń przed takimi okopami jest ostrzelana, każda część ma obronę prostą i z boku, narys linii po rozwinięciu jest niewiele większy od linii prostej. Lecz wszystkie części linii w piłę są tak samo narażone na atak. 
Linię w piłę stosowano, gdy okop był prawie linią prostą, stosowano ją np. wzdłuż rzek, zalewów, stoków wzniesień, albo dla połączenia kilku wysuniętych punktów obrony. Wówczas starano się, by w przedłużeniach długich części piły przypadały, w donośności dział, inne silne umocnienia. 

Linie bastionowe

We wszystkich powyższych układach kąty wklęsłe są martwe, tego błędu można było uniknąć w układzie bastionowym.
Dla zmniejszenia długości linii umocnień, po jej rozwinięciu, odległości pomiędzy środkami poszczególnych bastionów powinna mieć maksymalną wartość tj. ok. 200 - 210m. 

Innym typem tego rodzaju linii jest linia prosta, przed której frontem znajdują się samodzielne bastiony. 

Długości poszczególnych rodzajów linii, po ich rozwinięciu, w stosunku do szerokości bronionego frontu (zakładając, że długość bronionej linii frontu to 100) wynosi:
Linia z dwuczolnikami oddalonymi od siebie o 200m: 118
Ta sama linia, gdy dwuczolniki oddalone są o 140m: 127
Ta sama linia, gdy łączniki są załamane 122
Linia z wielkimi dwuczolnikami i załamanymi łącznikami 145
Linia w kleszcze 120 
Linia w piłę 110 
Linia bastionowa 116



STATYSTYKI ODWIEDZIN STRON WWW