UMOCNIENIA

OGÓLNE ZASADY

REDUTY

TWIERDZA
POLOWA



Podstawową bronią służącą zarówno przy zdobywaniu jak i obronie umocnień była artyleria. Dzieliła się ona na: ciężką, lekką (polową) i batalionową (regimentową). Podstawowym typem dział były armaty, stanowiły one ok. 70 - 80 % wszystkich dział. Typowe kalibry dział to armaty: 12 funtowe - ciężkie, 6 funtowe - lekkie, 3 funtowe - batalionowe. Ponadto używano haubic (jednorogów) i granatników (moździerzy). Kaliber armat określano jako ciężar pełnej kuli żelaznej, haubic i granatników - kuli kamiennej, choć nie było to regułą. Tak więc armata i haubica tego samego kalibru miały lufy o innych średnicach. Do armat stosowano pociski w postaci: kuli żelaznej - jako pocisku burzącego, oraz do ostrzeliwania piechoty na dużych odległościach i w zwartych kolumn, czworobokach (strzał odbitkowy), na odległość do 300 - 400m strzelano kartaczem. Nie strzelano granatami. Praktyczny zasięg skutecznego strzału wynosił dla armat ciężkich: 1000 - 1200m i 600 - 800m dla armat lekkich. Maksymalna szybkostrzelność dział polowych dochodziła do 10 - 12 strzałów na minutę(!). Haubice i granatniki były działami strzelającymi granatami (bombami) oraz kartaczem, ich donośność była znacznie mniejsza niż armat. Powyższe dane dotyczą dział używanych w XVIII i w I połowie XIXw. W połowie XIXw. w wyniku postępu technicznego zasięg dział wzrósł i tak np.: 12 funtowe armaty z czasów Wojny Secesyjnej miały praktyczną donośność ok. 1600 - 1800m, a działa z lufą gwintowaną do 3000m.  (13kB)
6 - funtowe działo francuskie
(13kB)
6 - funtowy moździerz francuski.
Oba działa znajdowały się na 
uzbrojeniu artylerii 
Księstwa Warszawskiego


STATYSTYKI ODWIEDZIN STRON WWW