Wieże oblężnicze
powrót

Wieże oblężnicze (znane również jako turres, helopole, beluardy)
Niektóre Ľródła podają, że pierwszym konstruktorem wież oblężniczych był Grek Polyocetes i że on nadał im nazwę helopolis, powszechnie jednak uważa się, iż twórcą ich był żyjący w czasach Aleksandra Wielkiego jego najwybitniejszy inżynier, Diades. Były to przeważnie budowle w kształcie ¶ciętego ostrosłupa o konstrukcji drewnianej, rusztowej.
Należy tutaj dodać, że w zależno¶ci od rodzaju podłoża, po którym pomszała się wieża, stosowano odpowiedni rodzaj kół; inne więc były koła, gdy wieżę przesuwano po piasku, inne za¶, gdy toczono ją po gruncie skalistym. Wewnątrz, w dolnej czę¶ci, mógł znajdować się taran, górne piętra pełniły funkcję stanowisk dla różnorodnych machin miotających oraz łuczników i procarzy. Bardzo często czołowe ¶ciany, obite surowymi skórami zwierzęcymi utrudniającymi podpalenie, zaopatrzone były w opuszczane pomosty, które ułatwiały bezpo¶redni atak na koronę murów.
W czasach starożytnych odporno¶ć wież oblężniczych obliczana była na uderzenie kuli kamiennej o wadze około 80 kg. Od roku 87 p. n. e. Rzymianie poddawali swe konstrukcje impregnacji roztworem ałunu, co dodatkowo chroniło je przed działaniem nieprzyjacielskich pocisków zapalających, natomiast Persowie w czasie ataku na Amidę w roku 359 zabezpieczyli swe wieże obijając je płytami metalowymi.
Wieże oblężnicze montowano zazwyczaj bezpo¶rednio przed atakiem z czę¶ci wykonanych w specjalnych warsztatach i transportowanych wraz z wojskiem lub wykorzystywano do ich budowy materiał napotkany na miejscu albo zdobyty (w roku 1098 zajęcie przez krzyżowców górskiej twierdzy wraz z zapasami drewna umożliwiło im zbudowanie machin i zdobycie miasta Maarach).
Machiny te, wyższe niż mury atakowanej twierdzy, odgrywaiy w walce niezwykle ważną rolę. Z jednej strony chroniły oblegaj±cych przed pociskami obrońców, z drugiej za¶ umożliwiały bezpo¶redni atak, ostrzeliwanie wnętrza twierdzy, kruszenie jej murów, obserwację pola walki lub wykonanie pod ich osłoną podkopuj pod murem. Używano ich także podczas walk w otwartym polu (rzecz zupełnie dzi¶ zapomniana przez historyków wojskowo¶ci} w celu zwiększenia zasięgu własnej artylerii przez wyniesienie jej ponad poziom terenu.
Użycie wież w walkach oblężniczych wymagało wcze¶niejszego wyrównania terenu, usunięcia przeszkód, zasypania fos, a je¶li miasta leżały na wzniesieniach, wybudowania specjalnej rampy, zwanej aggerem, co znacznie wydłużało czas potrzebny do przygotowania ataku (podczas oblężenia Gazy wojska Aleksandra Wielkiego zbudowały agger długo¶ci 384 m i wysoko¶ci 80 m).
Chociaż wieże oblężnicze stanowiły poważne zagrożenie dla obrońców, było wiele sposobów walki z nimi.
Do obrony przed wieżami oblężniczymi używano specjalnych żurawi, które przenosiły nad wieże beczki z płonącą smołą i siarką. W miejscu ataku wież wznoszono też specjalne drewniane rusztowania lub budowano mniejsze wieże stanowiące podwyższenie murów.
Uniwersalno¶ć i skuteczno¶ć wież spowodowała, że były one stosowane za no w starożytno¶ci, jak i w ¶redniowieczu, a w wyjątkowych wypadkach paj: ły się jeszcze w XVII wieku.