Taran
powrót

Jednym z pierwszych wynalezionych przez człowieka urządzeń oblężniczych był z pewnością taran. Ze względu na swoją prostą konstrukcję, niezawodność i możliwość szybkiego wykonania stosowano go niemal zawsze przy zdobywaniu miejsc warownych.
Rzemieślnik z Tyru o nazwisku Pefrasmenos ustawił na leżącej belce drugą, prostopadłą do niej, tworząc w ten sposób pierwszy taran na podstawie ruchomej. Dzięki podparciu można było zwiększyć ciężar belki, a co za tym idzie skuteczność jej dzialania, oraz zmniejszyć liczbę obsługujących ją ludzi.
Prawdopodobnie największy taran w dziejach świata został skonstruowany przez Hegetora z Bizancjum. Rusztową podstawę o wymiarach około 19,2 x 12,8 m - co tworzyło powierzchnię 245,8 m2 - przykryto ułożoną na niewielkich słupkach podłogą i zaopatrzono w 8 kół wysokości 2,05 m. Drewniane podkładki, zwane hemaxopodami, umożliwiały przełożenie koła o 90°, co ułatwiało zajęcie najdogodniejszej pozycji do ataku. Zastosowanie konstrukcji rusztowej w podstawie pozwalało na umieszczenie pod podłogą ludzi pchających kolosa. Na obwodzie podstawy co 22,8 cm ustawiono słupy wysokości 5,5 m i przekroju 22,8 x 15,2 cm, które powiązane zostały u góry biegnącymi dookoła belkami. W tak zbudowanej, obitej deskami i skórą, ścianie pozostawiono otwory strzeleckie dla znajdujących się wewnątrz machin miotających. Całość została osłonięta dachem o konstrukcji krokwiowej, krytym deskami, które podobnie jak deski ścian pokryto odpowiednio wyprawionymi skórami zwierzęcymi. Przed spaleniem chroniła go dodatkowo nałożona gruba warstwa gliny pomieszanej z sierścią. Taran długości 54,8 m i przekroju zmniejszającym się ku przodowi od 38 x 60 cm do 12,5 x 30 cm, z łbem wzmocnionym okuciem z żelaza, podwieszono za pomocą lin na dwóch rolkach zamontowanych pomiędzy dwoma slupami wzmocnionymi u góry poprzecznymi belkami. Całość zwieńczała wieżyczka, z której dwóch żołnierzy mogło prowadzić obserwację terenu i kierować konstmkcją. Obsługę tarana Hegetora stanowiło prawdopodobnie 100 ludzi. Wysokość od podstawy do wieżyczki wynosiła 26 m, a ciężar całej machiny osiągał 4000 talentów.
Atak tarana na mury nie zawsze kończył się powodzeniem. Obrońcy starali się uniemożliwić atakującym działanie, toteż usiłowali zarzucić na belkę liny i za pomocą kołowrotu porwać ją lub przynajmniej podnieść na tyle, by jej czoło nie rnogło dotknąć muru, spuszczali na linach specjalne osłony z drewna osłabiające silę uderzenia albo w maksymalnie krótkim czasie pogrubiali nadwątlone mury.Podobnie jak większość machin i przyrządów wojennych tarany budowano na miejscu przed szturmem. Przeważnie długość belki wahała się od 8 do 30 m, a jej ciężar dochodził nawet do 16 ton. 
Za każdym razem dostosowywano ją do grubości atakowanych murów lub bram. Najbardziej podatny na zniszczenie w trakcie eksploatacji koniec belki okuwany był spiżxm i częstokroć przybierał kształt głowy barana lub żółwia.
W wieżach oblężniczych oraz w specjalnych szopach, zwanych muskułami (zob. wineje), oprócz machin miotających instalowano również taran, a do niszczenia siły żywej przeciwnika maszerującego w regularnym szyku używano spuszczanych ze wzniesień wozów taranowych wypełnionych kamieniami.