Poroki
powrót

Na Rusi stosowano powszechnie wykonane z drewna machiny bojowe do miotania kamieni, zwane porokami (zwane również mandżanikami), które swoją konstrukcją przypominały rzymską barobalistyczną biffę.
W zbiorze arabskich kronik Raszida ad-Dina znajduje się informacja, że miotane przez te machiny kule kamienne, które podnosić musiało czterech silnych mężczyzn, osiągały odległość półtora strzału z łuku. Zakładając, że strzał z łuku to odległość około 150 m, a czterech mężczyzn może unieść ciężar około 200 kg, zasięg poroków nie ustępował osiągom ich protoplastów. Najwięcej wiadomości o porokach zamieścił N. N. Woronin w pracy Krepostnyje soorużenija. Istorija kultury drewniej Rusi. Stwierdza on, że podczas oblężenia wałów Kołodajny w 1240 roku 12 poroków nie mogło dokonać w nich wyłomu, co niekoniecznie musiało świadczyć o nieprzydatności tych urządzeń do walk oblężniczych. Jako przyczynę takiego stanu rzeczy podał skomplikowaną ich budowę oraz duże kłopoty podczas strzelań przy silnym wietrze, który plątał skórze liny, osłabiał siłę uderzenia pocisku i często zmieniał tor jego lotu.
Machin tych, nazywanych mandżanikami, używali również Mongołowie i Tatarzy podczas najazdów na Ruś. Poroki były szeroko stosowane do XVI wieku.