Biffa
powrót

Już w starożytności stosowano biffę (zwana również blidą), machinę barobalistyczną, miotającą pociski torem stromym. Zastosowana w niej przeciwwaga działała silniej niż w trabutium dzięki ruchomemu zamocowaniu. Charakteryzowała się znaczną donośnością, jednak pod względem celności ustępowała znacznie machinom z przeciwwagą stałą.
Była to konstrukcja rzymska, istnieje jednak hipoteza, że powstała na terenie Bizancjum, wraz z innymi machinami borobalistycznymi, skąd dotarła do Europy Zachodniej dopiero w okresie wypraw krzyżowych i występowała pod nazwą blida.
Rozróżniano dwa rodzaje biffy; machinę zwykłą i machinę o dużej donośności. Belka machiny o dużej donośności powinna mieć oś obrotu w 1/6 swojej długości, licząc od przeciwwagi aż do szczytu.
Przy posługiwaniu się tym urządzeniem należało zawsze dostosować ciężar miotanych pocisków do przeciwwagi. Regulowanie donośności machiny odbywało się poprzez mniejsze lub większe odgięcie haka zamontowanego na końcu belki i trzymającego procę.